Hürriyet

28 Ağustos 2011 Pazar

Kafan nece?



Çok çok önceydi.Tatlıların en tatlısı bir çocuk.Buldum çıkardım saklandığı yerden.Kulağına eğildim ve fısıldadım : "Senin kafan nece çocuk?" Usulca doğruldu."Sence nece?" dedi."Bence,bence." dedim.Çünki bendi,bana benziyordu ve tutkulu bakıyordu üstüne üstlük.Başladı.Yok,hayır mutlu bitmedi.Neden mutlu bitsin? Ona dair son hatırladığım aldığı düzensiz bir iki nefes boyu sayıkladığı "Neden?" sorusuydu.Bu hikayeyi de bugün bileklerime baktığımda hatırladım.Muhtemelen bir diğer hatırlayışımı da bu seneki ilk karda yaparım.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder